قال امیرالمؤمنین (علیه السلام): «لَا يَعْدَمُ الصَّبُورُ الظَّفَرَ وَ إِنْ طَالَ بِهِ الزَّمَان». حکمت153
شكيبا پيروزى را از دست نمىدهد گر چه روزگار شكيبايى طولانى گردد.
قال امیرالمؤمنین (علیه السلام): «لَا يَعْدَمُ الصَّبُورُ الظَّفَرَ وَ إِنْ طَالَ بِهِ الزَّمَان». حکمت153
شكيبا پيروزى را از دست نمىدهد گر چه روزگار شكيبايى طولانى گردد.
[1]- بعضی از علما اشاره داشته اند: نام دو نفر از پیامبران الهی حضرت موسی (علی نبینا و آله وعلیه السلام) است، و حضرت موسی (علی نبینا و آله وعلیه السلام) که در این جریان اشاره شده از پیامبران اولوا العزم، دارای شریعت، کتاب مستقل به نام تورات و دعوت جهانی نبود است.
[2]- ابن منظور، لسان العرب، ج۴، ص۴۳۸.
[3]- مفردات الفاظ قرآن، ص474.
[4]- تاج اللغه و صحاح العربیه، ج2، ص 1067.
[5]- علل الشرایع، ج2، ص498،ح1.
[6]- كتاب العين، ج8، ص158.
[7]- کمال الدين و تمام النعمة، ج1، ص317.
[8]- کافی، ج8، ص37.
[9]- لزام الناصب، ص ١٨٢، روزگار رهایی، ص٣۵۵.
[10]- سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَقُولُ: إِنَّ لِلْقَائِمِ غَيْبَةً قَبْلَ أَنْ يَقُومَ، قُلْتُ: وَ لِمَ؟ قَالَ: إِنَّهُ يَخَافُ، وَ أَوْمَى بِيَدِهِ إِلَى بَطْنِهِ يَعْنِي اَلْقَتْلَ؛ همانا قائم عليه السّلام قبل از قيام خود غيبتى دارد،عرض كردم:آن غيبت به چه منظور است؟ فرمود:البتّه او مىترسد و با دست به شكم خويش اشاره فرمود: يعنى از كشته شدن»، الکافي، ج۱، صفحه۳۳۸.
[11]- امام صادق (عليه السلام):«القائمُ عليه السلام لَن يَظهرَ أبدا حتّى تَخرُجَ ودائعُ اللّه تعالى [يعني بها المؤمنينَ مِن أصلابِ الكافرينَ] فإذا خَرجَتْ ظَهرَ على مَن ظَهرَ مِن أعداءِ اللّه ِ فقتَلَهُم؟؛ قائم (عليه السلام) هرگز ظهور نمى كند تا آنگاه كه امانتهاى خدای متعال (يعنى مؤمنان از صلب كافران) بيرون آيند پس، هرگاه آنان بيرون آمدند قائم بر دشمنان خدا چيره مى شود و آنها را مىكشد»، علل الشرائع، ج2، ص147.
[12]- قال رسول الله (صلی الله علیه و آله): «ذاک الَّذی یغیبُ عَن شیعَتِهِ و اولِیائِهِ غَیبَةً لا یثبُتُ فیها عَلَی القَولِ بِاِمامَتِهِ الّا مَنِ امتَحَنَ اللّهُ قَلبَهُ للاِیمانِ؛ او (امام زمان (علیهالسّلام) ) کسی است که از یاران و شیعیانش غایب میشود، غیبتی که در آن غیبت کسی در اعتقاد به امامت حضرت ثابت نمیماند، مگر کسی که خدا قلبش را به ایمان آزموده باشد»، كمال الدين و تمام النعمة، ج1، ص253.
[13]- امام حسن مجتبی (علیه السلام) فرمودند:«مَا مِنَّا أَحَدٌ إِلاَّ يَقَعُ فِي عُنُقِهِ بَيْعَةٌ لِطَاغِيَةِ زَمَانِهِ إِلاَّ اَلْقَائِمُ عج اَلَّذِي يُصَلِّي خَلْفَهُ رُوحُ اَللَّهِ عِيسَى بْنُ مَرْيَمَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَإِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يُخْفِي وِلاَدَتَهُ وَ يُغَيِّبُ شَخْصَهُ لِئَلاَّ يَكُونَ لِأَحَدٍ فِي عُنُقِهِ بَيْعَةٌ إِذَا خَرَجَ ذَاكَ اَلتَّاسِعُ مِنْ وُلْدِ أَخِي اَلْحُسَيْنِ؛ هر کدام از ما (امامان اهل بیت (علیهمالسّلام)) در زمان خود بیعت حاکمان و طاغوتهای زمان را از روی تقیه به عهده گرفتهایم، مگر امام مهدی (علیهالسّلام) که عیسی بن مریم به امامت آن حضرت نماز میگذارد. خداوند ولادت او را مخفی نگه داشت و برای او غیبتی در نظر گرفت، تا زمانی که قیام میکند بر گردنش بیعت حاکمی نباشد»، کمال الدين و تمام النعمة، ج۱، ص۳۱۵.
[14]- مفردات ألفاظ القرآن، ص548.
[15]- انبیاء، آیۀ37.
[16]- احقاف، آیۀ35.
[17]- الکافي، ج۱، ص۳۶۹.
[18]- نهجالبلاغه، حکمت270.
[19]- سوره بقره، آیۀ250.
[20]- زمر، آیۀ10.
[21]- تفسیر الصافی، ج4، ص317.
[22]- از تولد تا بعد از ظهور امام مهدی علیه السلام، ص495.
[23]- خصال، ص ۶۱۶و۶۲۵.
[24]- دعای معرفت.